Dok su pred Evropom izazovi određivanja uloge u svijetu, ali i odnosu prema pojedincu i kolektivitetima, pred hrišćanskim crkvama su izazovi ostvarivanja ideje ekumenizma koje predstavlja mjerilo vjerodostojnosti hrišćanstva.

Ekumenizam određuju smjernice rasta saradnje, kao što su vjerovanje u „jednu, svetu, katoličku i apostolsku crkvu, vidljivo zajedništvo crkava i zajednička odgovornost u Evropi.“

E tu nastaje problematičnost.

Jako mi se dopada dilema koju otvarate ovim pitanjem.
Međutim da bismo došli do ispravnog odgovora ( ako “ispravno” , uopšte, i p o s t o j i, kao kategorija realno mogućeg ), neophodno je zaboraviti i potisnuti spoznaju o tome da je sve što nam se događa rezultat neke “politike”, odnosno političke strategije. Pastor kaže:
“Kad smo kod Milanskog Edikta, veoma je važno da spomenemo, da je ovo bio čist politički potez cara Konstantina…”
Ako je tako bilo t a d a, zašto ne bi bilo i s a d a?
Zato bih rekla: Dolazak pape u Niš 2013. je čist politički potez…

Između ostalog, gospodin Irinej je ocijenio nužnim mogući susret sa poglavarom Rimokatoličke crkve papom Benediktom XVI., te je dodao kako je došlo vrijeme za Papin dolazak u Srbiju, u Niš, gdje je rođen car Konstantin.

Nije trebalo dugo čekati na odgovor iz Vatikana. Gotovo istog dana direktor vatikanskog Sekretarijata za medije Federico Lombardi kazao je da je izjava patrijarha Irineja vrlo ohrabrujuća: “Spremnost na dijalog s Papom pokazuje vrlo ohrabrujući, otvoren i ekumenski pristup, koji mi dočekujemo s velikom radošću. Bilo bi lijepo ako bi on otišao još dalje, kako bismo se međusobno bolje upoznali i razmotrili sve mogućnosti za saradnju.”

Očigledno je da je ekumenizam neminovnost u koračanju ka nekoj novoj globalnoj religiji, novom svjetskom poretku i smjernicama kojima se usmjerava čovječanstvo.

Iako ekumenski rječnik sačinjavaju ovakvi i slični slogani: mir, saradnja, tolerancija, međusobno uvažavanje, poštivanje različitosti, nenametanje mišljenja i sl. jasno je da se točak svijeta okreće prema cilju stvaranja jedinstvene svjetske religije jednoumlja.

U Bibliji je ova religija novog doba nazvana imenom drevnog grada Vavilona.

Biblija ovo svakako jasno napominje u knjizi Otkrivenja po Jovanu u 18. glavi: “I čuh glas drugi s neba koji govori: iziđite iz nje (Vavilonska bludnica), narode moj, da se ne pomiješate u grijehe njezine, i da vam ne naude zla njezina.” Otkr.18.4.

Krajnje je pitanje, da li ja želim da budem stanovnik tog “grada”?

U čuvenoj bici kod Milvikijskog mosta, on je navodno video viziju krsta i čuo reči “U ovom ćeš znaku pobediti”. Međutim, većina istoričara se slaže da to što je on “video”, tj. upotrebio kao znak svoje pobede, bio stari egipatski znak Tau, koji samo sliči krstu. Grafički ga ovde u tekstu ne mogu prikazati, ali on izgleda poput slova T sa krugom iznad. Znak je bio veoma poznat u paganskom svetu i predstavljao je ključ života, i nalazi se na svakoj slici boga Ra u njegovoj ruci. Kasnije su Grci a i Rimljani preuzeli i znak i božanstvo nazvavši ga Apolon.

Sam car Konstantin nikada nije postao hrišćanin. On se krstio tek na samrtničkoj postelji i to od strane arijanskog sveštenika, a arijanci su bili jeretici jer nisu prihvatali Hristovo božanstvo, i zbog toga je i bio sazvan prvi vaseljenski sabor u Nikeji 325 godine. Na tom saboru biskup Arije i njegovi sledbenici su osuđeni za jeretike, a Arije je prognan iz Vizantije na Balkan.

Istina je da je progonstvo hrišćana prestala nakon Milanskog edikta, međutim veoma brzo crkva se iskvarila i prihvatila mnoštvo paganskih običaja i rituala, a ubrzo su počela progonstva od strane same crkve onih ljudi ili naroda koji nisu želeli da prihvate paganske ideje i rituale koje je sama crkva nametala. Upravo je Katolička crkva prednjačila u tome. I zato ona ima najviše razloga da obeleži ovaj događaj iz prostog razloga jer su ovim dokumentom i Konstantinovim povlačenjem prestonice iz Rima u Konstantinopolj, rimskom biskupu ostavljene odrešene ruke. I Katolička crkva je to itekako iskoristila… Samo 225 godina kasnije, Imperator Justinijan je dekretom predao Rimskom biskupu prevlast nad celom crkvom.

Više od 1200 godina, papstvo je dominiralo Evropom i s punim pravom i autoritetom postavljalo i skidalo careve, zatiralo čitave narode, spaljivalo sve one koji bi mu se suprotstavili, i gušilo svaki napredak, inteligenciju i slobodno razmišljanje. Otuda se s pravom taj period i naziva “mračni Srednji Vek”.

Lepo je podsetiti se istorije, i obeležiti potpisivanje Milanskog edikta i davanje mogućnosti hrišćanima da slobodno ispovedaju svoju veru. Međutim, nemojte nikada zaboraviti da se sve menja, ali Papstvo, nikada. Ono će promeniti samo svoju taktiku, a sve ono što ga je pokretalo tokom skoro dva milenijuma, i danas stoji do kraja sveta.